همنشین و هم زبان شد با من او  

                                  خسته جان بودم که جان شد با من او    

                                             ناتوان  بود  و  توان  شد  با من او

                                                            دامنش   شد  خوابگاه    خستگی             

                                                این  چنین  آغاز   شد   دلبستگی

                                                         مست  او  بودم  ز  دنیا  بی  خبر            

                                                     دم به  دم این عشق می شد بیشتر

                                         آمد  و  در   خلوتم   دمساز   شد            

                                       گفتگوها    بین    ما   آغاز شد                            

                                  گفتمش  در عشق  پابرجاست  دل             

                             گر  گشایی  چشم دل زیباست دل

                     بی  تو  شامی   بی  فرداست   دل             

                                  گفت  : در عشقت  وفادارم  بدان

                              من تو را بس دوست می دارم بدان         

                                    شوق وصلت را به سر دارم بدان

                          با  تو شادی  می شود غمهای من            

                                     با  تو  زیبا  می شود  فردای من

                                    گفتمش  عشقت  به دل افزون شده            

                               جز تو هر یاری به دل مدفون شده

                    در سرم جز عشق  او سودا  نبود            

                      بهر کس جز او در این دل جا نبود

                        دیده  جز  بر  روی  او  بینا  نبود            

                          در  نجابت  در  نکویی  طاق بود

                                    روزگار  اما   وفا   با  ما   نداشت         

                                      طاقت  خوشبختی   ما  را  نداشت

                                 پیش  پای عشق ما سنگی گذاشت              

                          بی گمان از مرگ ما  پروا  نداشت

                             آخر این  قصه  هجران  بود وبس             

                                     حسرت  و رنج فراوان  بود وبس

                                         یار  ما   را  از  جدایی  غم   نبود          

                                     در غمش مجنون عاشق کم نبود

                                          بر سرپیمان خود محکم نبود           

                                    سهم من ازعشق جز ماتم نبود

                              با  من دیوانه پیمان  ساده بست           

                              ساده هم آن عهد وپیمان را شکست

                       بی خبر  پیمان   یاری  را   گسست        

                             بی خبر   ناگاه  پشتم  را  شک

           آن   کبوتر  عاقبت  از   بند  رست           

                              رفت و با  دلدار  دیگر عهد بست

                                       بخت بد بین وصل او قسمت نشد          

                                    این   گدا  مشمول آن رحمت نشد

                         عاشقان  را خوشدلی  تقدیر  نیست          

                             با  چنین   تقدیر  بد  تدبیر نیست 

                                     آخر آتش   زد   دل   دیوانه    را    

                                 سوخت  بی پروا  پر  پروانه  را

                                   عشق من از من گذشتی خوش گذر            

                               دیشب  از  کف رفت فردا را نگر

                            عاشقی را  دیر فهمیدی  چه سود           

                               عشق دیرین را گسستي تار و پود

                                         گر چه آب  رفته  باز آید  به رود             

                                   ماهی   بیچاره   اما   مرده  بود          

                               بعد ازین هم آشیانت هر کس است             

                               باش با او یاد تو ما را بس

........

تا كي بايد غم هجرانت را تحمل كنم

و تو کنار او باشی

تا كي بايد به گريه هاي شبانه ام ادامه بدم

و تو در دنياي خودت سر كني

تا كي بايد چشم به راهت بمانم

و تو بی اعتنایی کنی

تا كي بايد چو شمع بسوزم

و تو مثل پروانه دور گل ديگري باشي

تا كي بايد تورا به چشم معشوق نگاه كنم

و تو عاشق ديگري هستي

تا كي

تا كي

….

                               اي ابر خشمناك *** تا كي فرياد مرا خاموش مي كني

 اي پرنده ي سينه سرخ *** تا كي پشت پنجره هاي چوبي مرا اندوهگين مي نگري

اي زبان سرخ بيهوده *** تا كي سخن نمي گويي

             اي تو قلب رنجيده *** تا كي به فكر ترميمي

                                اي تو رنجيده احساس *** تا كي به عشق او پيري.

                                                          بي تو من غمگين ترين *** سيل جاري قرنم

                          بي تو من شرمگين ترين *** لاله ي بهاري

                                                  بي تو من تندترين *** باران خشمگين

                                            بي تو من سردترين *** كوه يخي ام

                                  بي تو من زردترين *** برگ خزانم

                                                          بي تو من زشت ترين *** ابليس عالم

                                                  

عزيز من غصه نخور وقتی خدا رو داری
عزيز من گريه نکن فدای قلب تنگت
حيفه که بارونی باشه اون چشمای قشنگت
خسته نشو؛خسته نشو از اين روزای خسته
من که اين و خوب می دونم چقدر دلت شکسته
بزار تا دنیا بدونه این تویی که نباختی
با او همه در به دری روز و شبا رو ساختی

بزار تا دنیا بدونه هنوز دلت جوونه
عزیز م من خسته نشو از دست این زمونه
يه روزي از همين روزا غصه و غم می ميره
اين روزگار بی وفا به دست تو اسيره
يه روزی هم صدا ميشی با نغمه های تازه

ترانه هات عوض ميشه..اگه بدی اجازه
خسته نشو؛خسته نشو از اين روزای خسته
 در به دری تموم ميشه..پس ديگه گريه بسته 

 يه جايی که آبی باشه از اولش تا آخرش
بلور باشه پنجره هاش..ستاره هاش.. حتی درش
هيچكي نتونه بياد و دل ما رو بلزرونه 

 به جز ستاره های آسمون چيزی ديگه کم نداريم

                                                                تقدیم به تو

بوسه یعنی خلسه در اعماق شب.

بوسه یعنی مستی از مشروب عشق.

بوسه یعنی عطش و گرمی تب.

بوسه یعنی لذت از دلدادگی .

بوسه یعنی لذت از شب و لذت از دیوانگی.

بوسه یعنی حس خوب طعم عشق.

بوسه یعنی طعم شیرینی به رنگ سادگی.

بوسه یعنی اغازی برای ما شدن .

بوسه یعنی لحظه ای با دلبر تنها شدن.

بوسه یعنی عطش میزند در جسم و جان .

بوسه یعنی عشق من با من بمان

هر شب وقتی تنها می شم حس می کنم پیش منی

دوباره گریه ام می گیره انگار تو آغوش منی

روم نمی شه نگات کنم وقتی که اشک تو چشمامه

با اینکه نیستی پیش من انگار دستات تو دستامه

بارون می باره با تو رو دوباره پیشم می بینم

اشک تو چشمام حلقه می شه دوباره تنها می شینم

قول بده وقتی تنها می شم بازم بیای سراغ من

شبای جمعه که می شه بیا سر مزار من

دوباره یاد تو شد زمزمه نبودنم

ببین که عاقبت چی شد  قصه با تو بودنم

تاج سر مزار من نشونی از نبودنت

دستای نا مردا بشکنه چرا ازم ربودنت؟

به زیر خاکم هنوز نرفتی از خیال من

غصه نخور سیاه نپوش گریه نکن برای من

دیگه فقط آرزومه بارون بباره رو تنم

غبار لحظه ها سپرد من و به باد رفتنم

دیگه فقط آرزومه بارون بباره رو تنم

رو سنگ قبرم بنویس تنها ترین تنها منم